Όλοι θυμάστε το CrunchPad, την προσπάθεια του Michael Arrington του TechCrunch, να φτιάξει το δικό του tablet / surfing device. Ο Arrington είχε απόλυτο δίκτιο όταν έλεγε ότι δεν υπάρχει μια tablet like συσκευή που να κοστίζει ελάχιστα και να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το web. Κατασκεύασε πρωτότυπα, ο Loic μπήκε στο παιχνίδι του promo και όλοι περίμεναν το καλοκαίρι για την μεγάλη ανακοίνωση. Βρισκόμαστε σχεδόν στο τέλος του 2009 και ακόμα η μεγάλη ανακοίνωση δεν έχει γίνει, ούτε νεότερα υπάρχουν για την τύχη του project. Το business insider αναφέρει ότι πιθανός λόγος για την καθυστέρηση είναι τα οικονομικά. Το CrunchPad δεν μπορεί να πουληθεί όσο φθηνά θα ήθελε ο Arrington και άρα δεν προχωράει σε ανακοίνωση και πωλήσεις.

Πριν από μερικούς μήνες ρώτησαν τον Arrington αν έχει επενδυτές για το CrunchPad αλλά αρνήθηκε να απαντήσει. Δεν υπάρχουν επίσημα νέα για την τύχη του project και ομολογώ ότι δεν θα μου φανεί περίεργο αν όλο αυτό είναι η αρχή του buzz για νέα που θα κυκλοφορήσουν σύντομα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο ταλέντο και καλές ιδέες αν υπάρχουν, η παγκόσμια οικονομική κρίση και η βιομηχανία του hardware είναι δύο παράγοντες με εξαιρετικό βαθμό δυσκολίας. Για τα οικονομικά τον λόγο έχουν οι πολιτικοί αλλά για το hardware, δυστυχώς τα πράγματα δεν ακολουθούν όσο γρήγορα θα έπρεπε την ιδέα του open hardware που βρίσκεται πολύ πίσω σε σύγκριση με το software.

Μακάρι να δούμε το CrunchPad, σύντομα. Όσο πιο σύντομα γίνεται. Μέχρι τότε όμως θα πρέπει να βολευτούμε με τις λύσεις που προσφέρουν οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας. Τα υπόλποια θα είναι αντικείμενο μελέτης για τον ιστορικό του μέλλοντος.

In case you didn’t know Michael Arrington is a genius, a hard working man and someone you want to introduce yourself or buy him a cup of latte. He is so brilliant that a month and a half ago he posted his idea about a Dead Simple Web Tablet For $200.

” I’m tired of waiting – I want a dead simple and dirt cheap touch screen web tablet to surf the web. [...] Just a Macbook Air-thin touch screen machine that runs Firefox and possibly Skype on top of a Linux kernel” he wrote on July 21, 2008. Almost a month later the first TechCrunch Tablet: Prototype A picture saw the light of the web on August 30, 2008.

Yesterday Google told the world about a new open source browser, the Google Chrome. The rumored Google OS turned out to be a WebKit based project powered by Gears (it’s worth mentioning that Google Gears is now available under the name Gears – no Google branding involved) and very fast JavaScript. In a few hours Google is releasing Chrome and Mike will be a very happy man. Let me break down this for you.

Chrome will offer a hell of a optimizations for all Google products and services. Gmail, Google Reader, Picasa, Blogger, Google Talk, YouTube, Google Apps etc. It’s everything Arrington’s been waiting for open source, rich but thin client with a browser, chat and VoIP. A great, open source and cheap combo for consumers, geeks and white collars with the ability to sync and work offline too.

TechCrunch tablet is a great idea opening new possibilities in collaborative design and even in open hardware but it’s only been a month and a half since the first call for the device, the first prototype and Google Chrome announcement. Nothing to imply here, just stating the obvious. Michael Arrington is a genius and he knows people.

[photo via]

Μετά την επίσημη ανακοίνωση για το κλείσιμο του MingleNow, έρχεται άλλη μια απόφαση για να δώσει τέλος στην ζωή ενός startup. Το Edgeio μετράει τις τελευταίες μέρες του online, αφού το συμβούλιο της εταιρείας αποφάσισε ότι δεν είναι σκόπιμο να συνεχίσουν έτσι. Ο Michael Arrington ήταν ένας από τους founders του Edgeio και γράφει σχετικά για την χρηματοδότηση και την ιστορία της εταιρείας μέχρι το σήμερα. Αν αξίζει κάτι από όλα αυτά που λέει είναι το παρακάτω:

But this is the way the startup world works. You win some, but you lose most.

Σε κανέναν δεν αρέσει να χάνει. Σε κανέναν δεν αρέσει να βλέπει την εταιρεία που ξεκίνησε μαζί με άλλους, να κλείνει. Ο Paul Graham είχε πεί κάτι που σε ελεύθερη μετάφραση είναι “fail, but fail fast”. Ο Arrington φαίνεται να το ξέρει όπως ξέρει και να χάνει.