Το χρονικό της καταστροφής με δορυφορικές φωτογραφίες

ΛΕΝΑ ΜΠΟΥΡΑ on 27.08.2007 @ 12:39 pm.

TO mono pou mporo na po einai aisxos…gia toys anthrorous pou xathikan xoris na ftaine se tipota…gia ta dasi pou tha kanoyn aiones na mas xana dosoyn oxigono …gia ta komata pou paizoyn zaria pan mas kai rixnoun oto ena pano sto allo euthines…kai pio poli aisxos sta kanalia poy lyssan gia liga noumera tiletheasis pano se ayti thn mithiki katastrofi se ayto ton xerizono k thrino…eyxaristo

ac on 27.08.2007 @ 01:10 pm.

Έχω την εντύπωση, ότι εάν ο κόσμος στην συγκεκριμένη περίπτωση των πυρκαγιών, δεν έβρισκε βήμα μέσω των καναλιών, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα και θα θρηνούσαμε περισσότερα θύματα.

ax on 27.08.2007 @ 02:54 pm.

Θρηνώ. Ολόκληρη η Πελοπόνησσος καίγεται, απανθρακώνονται άνθρωποι, λιγοστεύει το οξυγόνο…
Μόνο να κλαίω μπορώ χωρίς να μπορώ να φανταστώ το μέγεθος της καταστροφής. Ενός λεπτού σιγή για όλα αυτά που δεν θα ξαναδούμε ποτέ πια με τα μάτια μας…
Θεέ μου λυπήσου μας…

Panayiota on 27.08.2007 @ 03:41 pm.

Έλλειψη οργάνωσης

dr on 27.08.2007 @ 03:59 pm.

Με το δάκρυ μας θα σβήσουμε την φωτιά,

Με τον ιδρώτα μας θα αναγεννήσουμε την πατρίδα μας…

Ο εκ Γόρτυνος Αρκαδίας ορμώμενος

DR

themis on 27.08.2007 @ 04:24 pm.

δεν ξέρω πόσο μπορεί να αγγίζουν τα λόγα μιας μάνας την καρδιά των ανθρώπων, αλλά ειλικρινά δάκρυσα ακούγοντας τις μάνες να εκλιπαρούν για τα αυτονόητα. ντρέπομαι που είμαι έλληνας, ντρέπομαι για τους 300, ντρέπομαι που δεν μπορώ να κάνω κάτι, ντρέπομαι μάνα…συγνώμη..

Kostas on 29.08.2007 @ 11:57 am.

Οι εκτάσεις που κάηκαν φέτος αντιστοιχούν στην συνολική έκταση του νομού Πέλλας, ή το 2,3% της ελληνικής γης. Εκεί καταντήσαμε. Να μετράμε τις απώλειες σε ολόκληρους νομούς. Και το χειρότερο δεν είναι η καταστροφή. Είναι η βεβαιότητα όλων μας, ότι (για μια ακόμη φορά) τίποτε δεν πρόκειται να γίνει, και του χρόνου τέτοια εποχή, θα ακούμε και θα διαβάζουμε για “Ηλεία. Ενας χρόνος μετά, οδοιπορικό στα χωριά – φαντάσματα”, “Τι έλεγαν – τι έγινε”, κλπ. Όπως γίνεται πάντα. Όπως για παράδειγμα έγινε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θυμάμαι, το 2004 όλοι μιλούσαν για τη “μεγάλη ευκαιρία”, για τις μεταολυμπιακές χρήσεις των αθλητικών εγκαταστάσεων, για την ανάπλαση της Φαληρικής Ζώνης ως “ανάσας ζωής” για την Αθήνα, θυμάμαι την κ. Μπακογιάννη να μιλάει για πρότυπο πάρκο Σχοινιά… Τίποτε δεν έγινε. Ρημάδι ο Σχοινιάς. Αχρησιμοποίητες, κλειδωμένες και βρώμικες, μέσα στα αγριόχορτα και τα γκράφιτι οι αθλητικές εγκαταστάσεις. Αλλά τι να λέμε.. Εδώ δεν μπορούν να συντηρήσουν και να περιποιηθούν τις νησίδες των δρόμων, για αναδασώσεις και αναπλάσεις θα μιλάμε; Κρίμα. (Και δεν αναφέρομαι, γιατί δεν το αντέχω, στις ανθρώπινες απώλειες).

tom on 01.09.2007 @ 08:44 am.

Ας μας γίνει μάθημα αυτη η τραγωδια, ας προσπαθησουμε να γινουμε σαν τους εταιρους μας σε πολλα θεματα ασφαλειας, και σε πολλους, πολλους τομεις δεν πρεπει να υπαρχει ο “γνωστος” αλλα ο ΑΞΙΟΣ, ως τοτε ελπιζω να επιζησουμε.